○[Harry Potter Fiction]Ungrounded
posted on 13 Oct 2009 17:17 by c-ornichon in Fiction
[Harry Potter Fiction]Dream
James Potter x Severus Snap
ปัง!
“กักบริเวณ พอตเตอร์” น้ำเสียงเย็นเยียบพยายามกดต่ำเพื่อระงับโทสะ เมื่อดอกไม้ไฟไม่มีวันเปียกน้ำเฉียดผ่านใบหน้าเพียงไม่กี่เซนติเมตร เซเวอรัส สเนป ตวัดตามองตัวการด้วยสายตาชนิดที่ว่าถ้าเป็นมนุษย์ปกติคงจะกลัวเสียจนไม่กล้าสู้หน้า แต่น่าเสียดายที่เจมส์ พอตเตอร์ไม่ใช่มนุษย์ปกติธรรมดานี่สิ
“กลัวตายแล้ว สนิเวลลัส” เจมส์ยิ้มยั่ว ราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่าจะต้องเจอบทลงโทษแบบไหน เขาพยักหน้าไปทางซีเรียส แบล็ค “ดอกไม้ไฟของฉัน แต่ซีเรียสเป็นคนจุดนะ”
จำเลยที่สองสะดุ้ง “โบ้ยกันอย่างนี้เลยหรือไงเจมส์ แต่ไงก็ได้นะ จะกักบริเวณฉันพร้อมกับเจมส์ก็ได้ คุณพรีเฟค” สองคู่หูรู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าที่สงบทั้ง สองความคิดกำลังตีกันพัลวันไปหมด แน่นอนว่าการได้กักบริเวณเจมส์กับซีเรียสย่อมทำให้สเนปพอใจ แต่จะดีกว่านี้ถ้าทั้งคู่ไม่ได้โดนกักบริเวณที่เดียวกัน
“ถ้าอย่างนั้น,,,” สเนปเกริ่นเมื่อตัดสินใจได้ “ฉันคงต้องขอร้องพรีเฟคของกริฟฟินดอร์ซักคนให้ช่วยดูแลความประพฤติของแบล็ค” สเนปส่งสายตาเกลียดชังไปยังเจมส์กับซีเรียส ทั้งยังเผื่อแผ่ให้ลูปินที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่
“,,,คงไม่ใช่งานที่หนักเกินไปสำหรับนักเรียนดีเด่นหรอกนะ” ลูปินถอนหายใจ ความพยายามที่จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคงไม่ได้ผลนัก เขาชั่งใจระหว่างยอมกักบริเวณเพื่อนจอมดื้อหรือแอบกระซิบบอกเจมส์กับซีเรียสให้โยนสเนปลงทะเลสาบให้เป็นอาหารปลาหมึกยักษ์ดี
“กักบริเวณ ซีเรียส” สเนปยิ้มอย่างพึงพอใจ ส่วนคนถูกสั่งอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ
“ฉันเป็นเพื่อนนายนะรีมัส!” ยังไม่ทันจะได้อุธรณ์มากกว่านี้ สเนปก็ตัดบทเสียงดัง
“หกโมงตรงวันนี้ ห้องที่สามด้านซ้ายมือฝั่งตะวันตก” ชายเสื้อคลุมสีดำสะบัดตามสายลม เจมส์ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย “หวังว่าการกักบริเวณครั้งนี้คงช่วยเตือนนายได้ว่าใครคือพรีเฟคนะ พอตเตอร์”
“แล้วจะได้รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร สนิเวลลัส” เขาพึมพำกับตัวเองแล้วตะโกนเสียงดัง “ฉันต้องไปซ้อมควิดิชแล้ว”
“พวกนายนี่นะ,,,” ลูปินถลึงตามอง เริ่มต้นต่อว่า แต่ซีเรียสดึงไปเสียก่อน
“นายต้องกักบริเวณฉันไม่ใช่หรือไง รีบไปเถอะ” ลูปินรู้สึกเหมือนคนตรงหน้าจะชอบโดนกักบริเวณเหลือเกิน “เจมส์ไม่เป็นไรหรอก สนิเวลลัสยังน่าเป็นห่วงกว่าอีก” ซีเรียสเสริมแล้วลดเสียงประโยคสุดท้าย
“ช่าย เป็นห่วงตัวเองดีกว่านะจันทร์เจ้า” เจมส์ตะโกนไล่หลัง
กลิ่นน้ำยาฉุนลอยมาจากห้องที่สามด้านซ้ายมือทำให้เจมส์รู้ว่ามาถึงที่หมายแล้ว เขาใส่ชุดเสื้อผ้ามักเกิ้ลที่ยืมมาจากเพื่อนในหอ หลังจากที่เห็นกระเป๋ากางเกงมากมายและเสื้อแจคเก็ตที่สามารถอัดของเล่นวิเศษได้พอที่จะระเบิดโรงเรียน
“สนิเวลลัส” เจมส์เรียกเบาๆ ผลักประตูบานใหญ่ที่เก่าจวนจะหลุดอยู่รอมร่อ “อยู่ระเปล่าเนี่ย”
เป็นครั้งแรกที่เห็นสเนปใส่ชุดอื่นนอกเหนือจากเครื่องแบบโรงเรียน เสื้อคอเต่าแขนยาวสีดำตัดกับผิวขาวซีด แม้จะไม่อยากยอมรับแต่เจมส์ก็อดคิดไม่ได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าดูดีไม่น้อยเลยทีเดียว
“นายต้องปรุงน้ำยา” สเนปบอกเสียงเรียบ “สัจจะเซรุ่ม ศาสตราจารย์ให้ฉันปรุง แล้วนายก็ต้องเป็นผู้ช่วยฉัน” เจมส์ยักไหล่อย่างไม่เดือดร้อน เขานั่งลงบนโต๊ะใกล้กับหม้อใบใหญ่ที่มีน้ำยาใสวางเรียงราย อุปกรณ์ตวงและเครื่องปรุงยาวางกองอย่างระเกะระกะแทบไม่มีที่ว่าง
“แล้วสูตรล่ะ”
“บนกระดานนั่นไง” อีกฝ่ายตอบเสียงห้วน ก่อนจะหันกลับไปยุ่งอยู่กับหม้อของตนเองเช่นเดิม
แน่ล่ะว่าการทำให้สเนปพอใจย่อมไม่ใช่วิสัยของเจมส์ เขาแกล้งทำเป็นอ่านวิธีทำ หยิบของที่ไม่มีในสูตรมาใส่จนได้อะไรบางอย่างที่สีเหมือนอาหารหอยทาก ซ้ำยังกลิ่นเหม็นเสียจนสเนปที่อยู่ห่างออกไปยังเบ้หน้ากับกลิ่นนั้น
“ผงเขายูนิคอร์นหรอพอตเตอร์? ถ้านายอ่านหนังสือไม่ออก ฉันจะบอกเอาบุญให้นะว่ามันไม่มีอยู่ในสูตร” เจมส์แสร้งทำสีหน้ารู้สึกผิด เขาถอยออกมาเพื่อให้สเนปแก้น้ำยาให้กลายเป็นสีใสได้ เจมส์ชะเง้อมองสเนปที่กำลังพยายามทำให้น้ำยามีกลิ่นน้อยลง เมื่อสบโอกาส เขาก็หยิบดอกไม่ไฟขึ้นมาจุด และโยนลงไปในหม้อใบใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที
ตูม!
“พอใจหรอยัง พอตเตอร์” นี่ได้ผลกว่าที่เจมส์คาดไว้ น้ำยาในหม้อกระเด็นไปทั่วทิศทาง ผิวขาวซีดของสเนปมีหยดน้ำใสเกาะพราว ดวงตาฉายแววโกรธจัด “สัจจะเซรุ่มทำให้คนเผยความจริงออกมา โชคดีที่ใกล้เสร็จแล้วไม่งั้นป่านนี้พวกเราคงมีขนงอกขึ้นตามตัว!” สเนปตะคอก
“นาย,,,” เด็กหนุ่มสูดหายใจลึกเพื่อควบคุมโทสะที่กำลังจะปะทุขึ้น “เอาเป็นว่า อยู่เงียบๆคอยเก็บกวาดก็แล้วกัน”
เห็นได้ชัดว่าสเนปคงกินสัจจะเซรุ่มลงไปเช่นเดียวกับเจมส์ เขาเดาว่าคงจะเป็นอย่างที่สเนปบอก น้ำยาที่ใกล้จะสมบูรณ์คงไม่มีฤทธิ์ขนาดทำให้เลื่อนลอยอย่างที่เคยอ่านในหนังสือ แต่คงมีฤทธิ์แค่ทำให้พูดความจริงออกมา
นี่ก็เป็นอีกอย่างที่เจมส์สงสัย สเนปเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ หรือว่าอีกฝ่ายมีอะไรที่บอกไม่ได้นะ?
“สนิเวลลัส,,,” เจมส์เกริ่น “นายมีความลับอะไรหรอเปล่า อย่าง,,, เกี่ยวกับฉันน่ะ”
สเนปถลึงตาอย่างตกใจ เค้นคำออกมาอย่างยากลำบาก เห็นได้ชัดว่าต้องพยายามไม่ตอบคำถามและด่าออกมาพร้อมๆกัน “ฉัน,,, ช,,, บอก,,, ,,,ให้ ม,,, อยู่,,, เงียบๆ,,, มี,,,” มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่น สเนปส่ายศีรษะอย่างแรงจนเรือนผมสีดำขลับปลิวสะบัดตาม เจมส์ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์
“แสดงว่ามี บอกหน่อยสิ” เจมส์รุกต่อ เขยิบเข้าใกล้มากขึ้น มีเพียงโต๊ะเล็กตัวเดียวที่กั้นไว้ และสเนปก็ใช้เป็นเกราะกำบังได้อย่างดี “น่า,,, ไม่เสียหายหรอก”
สเนปก้าวตงไปยังประตูบานใหญ่ ทว่าเจมส์ไวกว่า โอกาสที่มีเพียงน้อยนิดและเขาไม่คิดจะปล่อยให้เสียฟรี เขาผลักร่างบางกระแทกประตูแล้วใช้แขนทั้งสองกั้นไว้ แม้จะเสียเปรียบ แต่สเนปก็ไม่โง่พอจะปล่อยมือทั้งสองออกจากริมฝีปาก สเนปเบนใบหน้าหนี แต่ถึงกระนั้นเจมส์ก็ยังเห็นว่าใบหน้าที่เคยขาวซีดแดงเรื่อขึ้นอย่างปิดไม่มิด
“เซเวอรัส” เจมส์เรียกชื่อจริงเป็นครั้งแรก และนั้นก็ไม่ได้ทำให้สเนปดีใจแม้แต่น้อย เจมส์ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้นเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าแม้จะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางที่จะชนะสัจจะเซรุ่มเด็ดขาด
“มี,,,” สเนปยอมแพ้ เขาหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ใช้มีทั้งสองคว้าแขนเจมส์เพื่อพยุงตัวเอง “ฉัน,,,”
พลั่ก!
ประตูที่เจมส์กับสเนปพิงเปิดออก ส่งผลให้ทั้งคู่ก้มลงไปนอนอยู่กับพื้น ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกระพริบตาถี่กับภาพตรงหน้า เธอกระแอมไอนิดนึง “ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นให้ฉันมาบอกสเนปว่าเขาจะตรวจสัจจะเซรุ่มที่เธอทำพรุ่งนี้ตอนสิบนาฬิกา” เธอขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วยที่ให้นักเรียนปีสี่ทำสัจจะเซรุ่ม
“แต่พวกเธอ,,, นะ! ฉันแค่มาบอกแค่นี้แหละ” เธอก้มมองเจมส์ที่นอนแผ่อยู่บนพื้น ตาขวามีรอยช้ำชัดเจน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลมองสเนปที่วิ่งหนีไปแล้วตะโกนไล่หลัง “หักคะแนนสลิธีริน 10 คะแนน” เธอหันหลังแล้วเดินไปอีกทาง แต่เจมส์ก็เห็นว่าใบหูของเธอกลายเป็นสีชมพู แต่ดูเหมือนไม่มีอะไรจะทำให้เจมส์กังวลใจได้อีกแล้ว
เสียงที่กระซิบอยู่ข้างหูหลังจากที่เขาล้มทับสเนปเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในใจ
“ฉันรักนาย”
“ขึ้นห้องไม่ได้ รีมัสเสกคาถากันเรียบร้อย” นั่นเป็นคำแรกที่ได้ยินหลังจากเจมส์กลับมายังหอกริฟฟินดอร์ “นายก็รู้ว่าเรื่องอะไร นิดๆหน่อยๆโหดชะมัด” ซีเรียสเสริม ชี้รอยบริเวณตาซ้ายของตัวเอง
“โดนเหมือนกัน?” เจมส์ถาม ซีเรียสพยักหน้า
แม้ว่าต่อจากนี้หนึ่งอาทิตย์จะโดนล้อเรื่องรอยใต้ตา หรือคืนนี้และคืนต่อๆไปต้องนอนในห้องนั่งเล่นรวม หรือไม่มีคนให้ลอกการบ้านตลอดปี ก็ไม่สามารถทำให้ความสุขของเจมส์กับซีเรียสหายไปได้เลย
End,,,
○ รีไรท์ใหม่ เพราะอันเก่ามันเน่าค่ะ ^^;
○ ชอบคู่รุ่นพ่อจริงจังนะเนี่ย คนอะไรโมเอ๊วซะไม่มี
○ มีตอนซีเรียสลูปินด้วย ยังไม่ได้แต่งค่ะ แต่คิดไว้แล้วนะ
○ ปิดคอมเมนต์นะคะ ถ้าอยากติชมก่นด่าเป็นทาง EMS หรือเมล์ละกันค่ะ
○ ฟิคแฮร์รี่ในเครื่องจะเยอะกว่าเฮตาเลียแล้ววว,,,
