○[Harry Potter Fiction]Puffy Cutie Doggy
posted on 19 Oct 2009 14:36 by c-ornichon in Fiction
[Harry Potter Fiction]Puffy Cutie Doggy
Sirius Black x Remus Lupin
15 December
“นี่ จันทร์เจ้าไม่คิดจะเลี้ยงสัตว์มั่งเลยหรือไง?”
หัวข้อบทสนทนาที่เรียกความสนใจได้ไม่น้อย รีมัส ลูปินเหลือบมองไปรอบๆห้องนั่งเล่นรวมของกริฟฟินดอร์ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีเพียงเจมส์ที่สนใจเรื่องนี้ เด็กสาวหลายคนแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือ แต่ลูปินรู้ดีว่าพวกเธอกำลังตั้งอกตั้งใจฟังไม่ให้หลุดรอดแม้เพียงพยางค์เดียว
“ก็,,, มีนกฮูกแล้วไง” เจมส์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้อธิบาย เด็กสาวปี่สี่ก็พูดตัดหน้าอย่างไม่พอใจที่ไม่ได้รับคำตอบที่ดีนัก
“พอตเตอร์หมายถึงว่า ลูปินก็ดูอ่อนโยน แถมยังใจดี ท่าทางจะรักสัตว์น่าดู นึกว่าจะอยากเลี้ยงสัตว์บ้าง” หลายคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างเปิดเผยเสียจนลืมไปแล้วว่าลูปินกับเจมส์คุยกันอยู่เพียงสองคน เด็กสาวคนเดิมพึงพอใจกับเสียงตอบรับจากคนอื่นก่อนเสริม “อย่างประเภทสุนัข แมว หรืออะไรนอกเหนือจากนกฮูกน่ะ”
ลูปินขมวดคิ้วมุ่น “มันผิดกฎ” เขาเอ่ยอย่างหนักแน่น แต่แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เจมส์ ดูเหมือนทุกคนในห้องนั่งเล่นรวมจะดูออกว่าลูปินก็คงอยากจะเลี้ยงสัตว์ซักตัวไว้เป็นเพื่อนแน่ๆ แต่ลูปินไม่ใช่เจมส์ หรือซีเรียส ที่จะทำผิดกฎได้อย่างหน้าตาเฉยไม่รู้สึกผิด
“ก็อยากนะ” ลูปินยอมรับ “แต่ผิดกฎโรงเรียนนี่นา นอกจากนกฮูก คางคก กับแมว เราไม่ได้รับอนุญาตให้เลี้ยงสัตว์อื่นอีก” เขาให้เหตุผลเสริม หัวเราะน้อยๆกับท่าทางไม่พอใจของเด็กหนุ่ม เจมส์ขยี้ผมที่ฟูอยู่แล้วอย่างใช้ความคิด ส่งผลให้เรือนผมสีดำดูยุ่งไม่เป็นทรงมากขึ้น ก่อนที่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจะทอประกาย
“เดี๋ยวฉันจะหาสัตว์เลี้ยงน่ารักๆให้นายซักตัว รับรองว่าไม่ผิดกฎโรงเรียนด้วย” เจมส์เสริมประโยคสุดท้าย และเมื่อดูเหมือนบทสนทนานี้จะสิ้นสุดลง นักเรียนกริฟฟินดอร์จึงทยอยกันขึ้นหอนอน ยกเว้นเพียงเจมส์ที่กระหยิ่งยิ้มย่องกับตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์
,,,ไม่ผิดกฎโรงเรียนแน่นอน แต่กฎของกระทรวงเวทมนต์ก็อีกเรื่องนี่นา,,,
22 December
“ไง จันทร์เจ้า” เจมส์ทรุดลงนั่งข้างเด็กหนุ่ม เอนหลังพิงร่างเล็กของลูปิน คว้าก้อนหินโยนลงไปในน้ำ ปลาหมึกยักษ์ตวัดหนวดของมันไปมาอย่างโกรธแค้น “ทำอะไรน่ะ?” ลูปินยิ้ม ยกหนังสือขึ้นเพื่อให้อีกฝ่านเห็นปกหนังสือชัดเจน แคตตาล็อคสินค้าเวทมนต์เล่มบางสั่นไหวไปตามลมหนาว ซึ่งลูปินก็พยายามยื้อไม่ให้มันปลิวไป
“ซื้อของขวัญวันคริสมาสต์ไง นี่แคตตาล็อคสินค้าน่ะ” เจมส์ชะโงกมาดู แต่ลูปินปิดหนังสือ ย่นจมูกอย่างน่ารัก “เรื่องสิ เดี๋ยวนายก็รู้พอดีว่าฉันจะสั่งอะไร”
เจมส์หัวเราะ “จะซื้ออะไรให้ก็เอาทั้งนั้นแหละ ยิ่งเจ้าซีเรียสนะ ได้ขี้มังกรมันก็ดีใจถ้ามาจากรีมัสน่ะ” ลูปินอมยิ้มก่อนจะนึกขึ้นได้
“ช่วงนี้ไม่เห็นซีเรียสเลยนะ ไม่ได้กลับบ้านช่วงนี้แท้ๆ” เขาพูดเรื่อยๆเหมือนไม่สนใจ แต่เจมส์ก็รับรู้ได้ในน้ำเสียงว่าเด็กหนุ่มร่างเล็กห่วงซีเรียสขนาดไหน เจมส์ลูบหัวลูปินรวมกับจะปลอบใจ เขาหยิบบัตเตอร์เบียร์จากกระเป๋าเสื้อโค๊ทตัวหนามาเปิดแล้วส่งให้
“กระเป๋านายนี่มีทุกอย่างเลยนะ ฉันว่าซักวันคงเจอไม้กวาดหรือหนูอยู่ในกระเป๋านายมั่งล่ะ” ลูปินพูดติดตลก จิบบัตเตอร์เบียร์ ใบหน้าใสเรื่อสีชมพูจากอากาศหนาว ดวงตาสีน้ำตาลเหม่อลอย
“บัตเตอร์เบียร์นี่ทำให้คนเหม่อได้ด้วยหรอเนี่ย” เจมส์หยอก
“ถ้านั่งอากาศหนาวๆมาทั้งวันแล้วได้จิบอะไรอุ่นๆก็ทำให้เหม่อได้ทั้งนั้นแหละ” ลูปินว่า เขาซบศรีษะลงบนไหล่กว้างของเจมส์ มือเรียวซุกขวดบัตเตอร์เบียร์หวังว่าความอุ่นจากขวดจะถ่ายทอดถึงได้ ร่างสูงหัวเราะในลำคอ
“แล้วมานั่งข้างนอก หนาวจะตาย อยู่ในปราสาทสบายกว่าอีก อย่างกับได้เป็นเจ้าของปราสาทแน่ะ” แม้จะไม่พูดอะไร แต่ลูปินก็เห็นด้วยเงียบๆ มีเพียงใต้ต้นไม้ที่เขาสองคนนั่งอยู่เท่านั้นที่ไม่มีหิมะปกคลุมเนื่องจากเขาใช้คาถาละลายหิมะ ทะเลสาบก็กลายเป็นแผ่นน้ำแข็ง มีเพียงกลางบ่อเท่านั้นที่เป็นบ่อน้ำเพราะเจ้าปลาหมึกยักษ์ใช้ตวัดตีจนน้ำแข็งแตก
“ดูสิ หน้าแดงหมดแล้ว อย่าให้ซีเรียสมาเห็นนายตอนนี้เชียว” ลูปินซุกใบหน้าเข้ากับผ้าพันคอ ชื่อของบุคคลที่ไม่ได้เห็นมาเกือบอาทิตย์ทำเอาขอบตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่
“เห็นแล้วเป็นไงล่ะ” ลูปินหลุบตาลง บังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ “บางที,,, เขาอาจจะเกลียดฉัน เพราะฉันเป็น,,,”
“ไม่มีใครเกลียดนายหรอก” เจมส์ขัดเสียงดัง “บางที ซีเรียสอาจจะไปหาซื้อของขวัญให้นายก็ได้”
25 December
“เมอร์รี่ คริสมาสต์ เจมส์ ปีเตอร์ ซี,,,” เขาชะงัก จริงสิ เมื่อคืนตอนอาหารค่ำเขาก็ไม่เห็นซีเรียสไปที่ห้องโถง ลูปินหลับตาไล่ความคิดไร้สาระที่เข้าครอบงำ เบนความสนใจของตนเองไปที่ของขวัญปลายเตียง หนังสือเล่มหนาหนักสามเล่มจากเจมส์ กบช็อคโกแลตจากปีเตอร์ และ,,,
“โฮ่ง” สุนัขตัวใหญ่นอนกระดิกหางอย่างดีใจเมื่อเห็นลูปิน โบว์สีแดงสดตัดกับขนนุ่มสีดำมีการ์ดใบจิ๋วห้อยอยู่
ได้ยินจากเจมส์ว่านายอยากเลี้ยงสัตว์ หวังว่าจะชอบนะ
ซีเรียส
ปล. ขอโทษที่ไม่ได้อยู่ด้วยช่วงนี้ ธุระทางบ้านน่ะ
ลูปินยิ้ม เจ้าหมาตัวใหญ่แลบลิ้นเลียใบหน้าของเขา ลูปินหัวเราะเบาๆ ซีเรียสคิดยังไงถึงได้ให้สุนัขตัวใหญ่ขนาดนี้มานะเนี่ย แล้วอย่างนี้จะซ่อนได้อย่างไร แล้วจะเอาอะไรให้มันกิน แล้วถ้าถูกจับได้,,,
ความกังวลเริ่มเข้ามาแทนที่ความดีใจ ลูปินลูบขนของเจ้าสุนัขแผ่วเบา ดวงตาสีนิลที่แลดูคุ้นเคยฉายแววดีใจ
“แล้วจะเอาอะไรให้กินเนี่ย เจ้าตัวปัญหา” ราวกับรู้ว่าถูกเจ้านายดุ ใบหูของเจ้าตูบลู่ลงอย่างน่าสงสาร ดวงตาฉายแววเศ้ราศร้อย “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ต้องหาวิธีได้สินะ” ลูปินปลอบทั้งตัวเองั้งของขวัญที่ได้จากซีเรียส มันพยักหน้าราวกับเข้าใจที่เขาพูดทุกประการ
แน่นอนว่าลูปินอยู่ภายในหอนอนกับของขวัญที่ได้ตลอดทั้งวัน เขานั่งอ่านหนังสือที่ได้จากเจมส์โดยมีเจ้าตูบนอนหนุนตักอย่างว่าง่าย จนเขาอดสงสัยอยู่หลายครั้งว่าสุนัขธรรมดานี่เห่าหรือหอนบางหรือเปล่า?
ดวงจันทร์เสี้ยวลอยอยู่เหนือท้องฟ้ายามราตรีแล้วเมื่อลืมตาขึ้นมา ลูปินกระพริบตาถี่อย่างไม่ชินกับแสงภายในห้อง เขานวดขยับตัวเอง พยายามจะนึกว่าผล็อยหลับไปตอนไหน ความกังวลยิ่งทวีมากขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเจ้าตูบยังไม่ได้อาหารเลยทั้งวัน
เทียนไขเล่มจิ๋วส่องแสงริบหรี่บริเวณโต๊ะหัวเตียงเหลือเพียงน้อยนิดบ่งบอกว่าจุดมานานแล้ว เขาเหลือบมองเตียงของเจมส์กับปีเตอร์ ผ้าปูเตียงที่เรียบตึงแสดงให้เห็นว่าทั้งคู่ยังไม่กลับมา ลูปินพลิกตัว เขาเห็นซีเรียสนอนลืมตาอยู่ข้างๆก็อดที่จะยิ้มกับตัวเองไม่ได้ เขาดีใจมากที่ซีเรียสกลับมาแล้ว,,,
,,,นอนอยู่ข้างๆ,,,
ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ลูปินถอยห่างอีกฝ่ายที่นอนยิ้มไม่รู้ร้อนเสียจนเกือบตกเตียง ถ้าซีเรียสไม่ดึงไว้ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกดีใจแม้แต่น้อย “ซีเรียส,,, มาอยู่ที่นี่ได้ไง,,,” เขาละล่ำละลักถาม รู้สึกว่าเสียงทั้งเพี้ยนทั้งแปร่งจนไม่เหมือนเสียงตัวเองแม้แต่น้อย
“ก็อยู่กับนายมาตลอด” ไม่รู้ซีเรียสจะดีใจหรือเสียใจดีที่ลูปินเป็นนักเรียนดีเด่น อีกฝ่ายจึงปะติดปะต่อเรื่องราวได้โดยแทบไม่เสียเวลาคิด ถึงขนาดที่ว่าแม้นักเรียนบ้านเรเวนคลอมาเห็นคงจะอิจฉาเลยทีเดียว
“หรือที่นายหายไป,,, ฝึกอนิเมจัสงั้นหรอ,,,” ลูปินพูด เสียงเบาราวกับกระซิบ
“เฮ้อ,,, สมกับที่เป็นนักเรียนดีเด่นเนอะ” ซีเรียสลุกขึ้นนั่งอิงหมอน แกล้งตบมือสองสามทีให้เป็นเชิงล้อ
“แล้วไม่ดีหรือไง นายจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเล่าให้ฉันฟังไงว่าหายไปไหนมา” เด็กหนุ่มว่า ซีเรียสลุกขึ้นนั่งอิงหมอนแล้วดึงลูปินมากอด
“ก็ดี” ซีเรียสซุกปลายจมูกลงบนเรือนผมสีน้ำตาลนุ่ม “แค่เห็นนายไม่แปลกใจเท่าไหร่”
“ก็นึกถึงคำพูดของเจมส์เมื่อวันก่อนโน้นได้น่ะสิ” ลูปินสวน
“ไม่เอาน่า ฉันไม่สนใจหรอกว่านายจะเป็นอะไร ต่อให้เป็นหอยทากก็รัก” เดาได้ไม่ยากเลยว่าเจมส์คงเล่าทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ซีเรียสฟังทุกระเบียดนิ้ว ลูปินดิ้นขลุกขลัก ซึ่งซีเรียสก็โมเมเอาเองว่านั่นคืออาการเขินอาย เขาจูบใบหูที่กลายเป็นสีจัดอย่างรักใคร่
“ปล่อยได้แล้ว” ซีเรียสทำหูทวนลม ปล่อยคำพูดนั้นลอยไปเหมือนไม่ได้ยิน
“ฉันให้ของขวัญนายแล้ว แล้วของขวัญของฉันล่ะ” แกล้งขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดก่อนจะยื่นข้อเสนอ “งั้นฉันขอนายเป็นของขวัญก็แล้วกัน” เมื่ออีกฝ่ายไม่ว่าอะไร ซีเรียสก็ตัดสินใจไปว่าอีกฝ่ายเห็นดีด้วยอย่างแน่นอน
,,,ก็อย่างรีมัสน่ะ แพ้น้ำตาน้องหมาอยู่แล้วนี่นา,,,
End,,,
○ เรื่องแอ๊บแบ๊วได้โล่,,, ว่าแต่,,, มาแต่งฟิคคริสมาสต์เดือนตุลาเนี่ยนะ!
○ เสี้ยนกะทันหันค่ะ ต่อไปคงแต่งเฮตะต่อแล้ว ลิโพสุดยอด!
○ คู่นี้โมเอ หลงแบบจริงจังหลังรื้อแฮร์รี่มาอ่านอีกหลายๆรอบค่ะ
○ แต่ไม่ชอบเล่ม 5 กับเล่มเจ็ด ทำไมตัวละครที่ชอบต้องตายทุกทีเลยนะ
○ สรุปเลยไม่ได้อ่านเล่มเจ็ดค่ะ เศร้ามากมาย(โดยสปอยล์มาแล้ว)
○ ปิดคอมเมนต์เหมือนเดิม มีอะไรหลังไมค์เน้อ ไม่อยากมีปัญหาเท่าไหร่ ^^;
